Zorg thuis piept en kraakt door nieuwe Corona golf

Niemand wil alleen sterven

Interview Telegraaf - Wijkverpleegkundige Caroline Gootjes van Vierstroom Zorg Thuis.
2 december 2021

Wijkverpleegkundige Caroline Gootjes: 'het is enorm improviseren'. Zij is als wijkverpleegkundige eindverantwoordelijk voor 160 thuiswonende zorgbehoevende cliënten bij Vierstroom Zorg Thuis in de Zoetermeerse wijk Meerzicht. Lees hier het interview. 

Caroline Gootjes loopt woensdag om 07.15 uur het kantoor binnen in het gezondheidscentrum Meerzicht. Ze is als wijkverpleegkundige eindverantwoordelijk voor 160 thuiswonende zorgbehoevende cliënten bij Vierstroom Zorgthuis. Ze neemt door wat er vannacht allemaal gebeurd is. Veel van haar cliënten zijn ingestuurd naar de spoedeisende hulp. „Alcoholmisbruik onder ouderen, vaak boven de 80, veroorzaakt valpartijen.”

Daarna komt het meest problematische onderdeel: hoeveel personeel heeft zich ziek gemeld? Vandaag zijn het er twee; vorige week waren het er op één dag vier. Gootjes: „Dan moet je enorm improviseren. Gevallen van corona zijn aan de orde van de dag. Ook bij collega’s die gevaccineerd zijn. Tel daar de griep bij op en het feit dat wijkverpleegkundigen steeds ouder wordende teams vormen. Hoe ouder, hoe vatbaarder je bent voor ziekte.”

Beschermingsmateriaal

De 57-jarige wijkverpleegkundige loopt al 23 jaar mee in de thuiszorg. Vandaag gaat ze eerst naar de 87-jarige in quarantaine verkerende Hanna Guldenaar bij wie een week eerder Covid-19 is geconstateerd. Haar collega van de thuiszorg heeft de krasse vrouw al gewassen en aangekleed. Gootjes kan niet zomaar naar binnen. Eerst moeten een beschermend schort, een beschermbril, mondkapje en handschoenen worden aangetrokken. Hanna woont zelfstandig in een aanleunwoning, maar was vorige week uit bed gevallen. Op de grond trof Caroline haar aan. „Ze was erg zwak op de benen en heel erg ziek.”

Eigenlijk wil mevrouw Guldenaar, die nog zwaar hoest, naar buiten. Ze voelt zich al wat beter. „Ik vind er niks aan zo lang binnen.” Maar Gootjes vertelt dat ze vrijdag weer getest moet worden en zaterdag mogelijk pas weer naar buiten mag. Nadat de medicatie is gecontroleerd, ontdoet Caroline zich bij de deur van het beschermingsmateriaal dat meteen wordt weggegooid. „Alles is voor eenmalig gebruik”, zegt ze terwijl ze haar handen desinfecteert.

De volgende cliënt is de 22-jarige Sophie van Puffelen, die dolblij is dat Gootjes haar komt opzoeken. Sophie is verstandelijk gehandicapt en woont sinds een jaar in een tehuis waar ze haar eigen slaapkamer en douche heeft. Ze zit voor de tweede keer in korte tijd in isolatie omdat er corona heerst onder de bewoners. „Ik heb het zelf niet hoor”, zegt ze. „Maar ik moet wel thuisblijven en mag nu niet werken en naar de dagbesteding.”

Omdat Sophie een ingrijpende darmoperatie achter de rug heeft, is al geruime tijd wondverzorging nodig. „Kijk, ik heb zo’n gekke navel”, zegt ze tegen Caroline die het met een gaasje even schoonmaakt. Sophie vindt het jammer dat ze niet naar buiten mag. „Ik kijk veel tv en speel met mijn net gekochte pop Belle.” Ze glimt van verliefdheid als ze vertelt over haar vriendje Stefan. Hij woont ook in het tehuis. „Wat ik het allerliefste liefste zou willen? Met Nick en Simon op de foto!”

’Meer corona, meer griep, meer zieke cliënten’

Het is in de thuiszorg heftiger dan vorig jaar, vertelt Gootjes terwijl ze naar een nieuwe cliënt gaat. „Meer corona, meer griep, meer zieke cliënten. Er zijn veel oncologiepatiënten die ervoor kiezen om thuis te sterven omdat in een hospice vanwege de coronamaatregelen nagenoeg geen bezoek mag komen. En niemand wil alleen sterven.”

Corona hakt er ook bij Caroline Gootjes goed in. Cliënten uit haar wijk die vorig jaar zijn overgeplaatst naar een verpleeghuis, zijn daar aan corona gestorven. „Supertriest. Heel lang wachten op een plek – die er opeens toch ineens was omdat veel mensen daar overleden aan Covid – en dan nog maar zo kort te leven hebben.” In de loop der jaren heeft ze ’zeker 500 mensen verloren’. Ze zegt dat ze niet naar elke begrafenis kan gaan. „Want dan sta ik er elke week.” 

Het fijnste aan de thuiszorg is het opbouwen van een persoonlijke band, vindt Gootjes. „In het ziekenhuis is een patiënt een week later weer weg.” Zo gaat ze al twee jaar naar een 83-jarige Zoetermeerse dame. Acht jaar daarvoor verzorgde Caroline de inmiddels overleden echtgenoot. De afgelopen twee jaar is de oudere vrouw, die niet met naam genoemd wil worden, vanwege de angst voor corona nergens meer geweest. „Ik heb hartfalen, een kunstbeen en wondjes aan mijn andere been. Ik wil graag mijn goede been behouden en daarom verzorgt de thuiszorg de wondjes.” Haar zoon is mantelzorger. „Onze uitjes zijn autoritjes. Maar we gaan de auto niet uit.”

Beeldbellen

De eenzaamheid en geïsoleerdheid van haar cliënten zijn de grootste bottlenecks in deze corona-epidemie, stelt Caroline Gootjes. „Ze willen ook nooit dat ik wegga als ik mijn medische handeling heb uitgevoerd. Wat meer aandacht kunnen geven zou heerlijk zijn en dat proberen we te doen met onder andere beeldbellen. Maar er is te weinig personeel. Ik heb meerdere vacatures openstaan.”

Vind direct de informatie die u zoekt

Vind wat u zoekt