Het is altijd gezellig om tijd door te brengen met je kleinkinderen. Samen eropuit en mooie momenten beleven. Daarom hebben we drie leuke tips voor een dagje uit verzameld waar jong en oud van kunnen genieten.

Ga op avontuur in dierenparken en boerderijen

Gaan je kleinkinderen helemaal uit hun dak bij het zien van hun favoriete dier of kunnen ze urenlang buiten spelen? Dan is een dagje weg naar een dierenpark of boerderij echt iets voor jullie!  

Diergaarde Blijdorp

De dierentuin in Rotterdam Diergaarde Blijdorp is een geweldige plek om je de hele dag te vermaken. Bewonder bijzondere dieren, zoals Sumatraanse tijgers, Aziatische olifanten en rode panda’s. En misschien spot je ook de pasgeboren babygiraf!

Avonturenboerderij Molenwaard

De Avonturenboerderij Molenwaard is ook een topbestemming voor de kleine natuurliefhebbers. Hier kunnen ze genieten van leuke attracties, spannende activiteiten en vrolijke boerderijshows. Aan het einde van de dag krijgen ze zelfs een echt boerendiploma.

Zoek de spanning op in deze geweldige pretparken  

Heb je kleinkinderen die altijd op zoek zijn naar avontuur en adrenaline? Hier zijn enkele pretparken die zeker een bezoekje waard zijn voor een spannend en leuk uitje. 

Dino Experience Park

Reis terug in de tijd bij Dino Experience Park! Ontdek samen met je kleinkinderen van meer dan 70 indrukwekkende dinosaurussen. Speel een potje Jurassic Golf, leef je uit in de avontuurlijke speeltuinen en ontdek samen het PALEO LAB. Een avontuurlijk dagje uit vol plezier en ontdekken.

Attractiepark Slagharen

Of beleef samen een avontuurlijke dag in attractiepark Slagharen. Stap in de wereld van het Wilde Westen en ontdek meer dan 30 attracties voor jong en oud. Wandel door de gezellige straten van het park, geniet van spannende attracties en beleef een dag vol plezier met het hele gezin.

Nieuw in 2026: Sky Sifter! Kies zelf jouw avontuur. Ga voor de spannende gouden route vol snelheid en spectaculaire uitzichten, of kies de zilveren route voor een familievriendelijke belevenis vol plezier en avontuur.

Laat je verrassen door inspirerende bezoekjes

Wil je als grootouder niet alleen plezier hebben, maar ook je kleinkinderen iets leren? Er zijn veel manieren om een educatief uitje te plannen dat zowel leuk als interactief is. Zo ontdekken jullie samen op een boeiende manier nieuwe dingen.  

Ripley’s Believe It or Not!

Laat je verassen door Ripley’s Believe It or Not! in Amsterdam een leuk dagje weg voor de nieuwsgierige ontdekkingsreizigers. Hier kun je samen de onderwaterwereld ontdekken, door een doolhof van LED-verlichting en spiegels wandelen, en honderden bijzondere en zeldzame voorwerpen vinden.     

Madurodam

Een andere miniwereld die je kunt bezoeken is Madurodam in Den Haag. Naast de bekende miniatuurattracties zijn er nu ook ‘gi-ga-grote’ attracties. Je kunt zelf windenergie opwekken, beats mixen, het havenverkeer regelen en lekker met water spelen.

Een dagje weg met kinderen creëert mooie herinneringen 

Dit waren onze drie tips voor een heerlijk dagje weg met je kleinkinderen. Er zijn natuurlijk nog veel meer leuke activiteiten om samen te doen. Of je nu kiest voor natuur, avontuur of iets leerzaams, een dagje weg met kinderen zorgt voor geweldige herinneringen en mooie momenten om nooit te vergeten!  

Je denkt misschien niet meteen aan fruit in een salade, maar sinaasappel en grapefruit passen hier heel goed bij. Samen met bloemkool en avocado zorgt deze salade van Dokter Tamara voor een lekkere combinatie met verschillende smaken.

Voorbereiding: 15 minuten | Kooktijd: 5 minuten | Gang: Lunch | Calorieën: 581 kcal

Ingrediënten

Voor 2 personen

• 100 gr bloemkool
• 1 grote sinaasappel (of 2 kleine)
• 1 grapefruit
• 80 gr eikenbladsla melange
• 1 avocado
• 2 handjes walnoten, ongezouten
• 2 el chiazaad
• 2 el Parmezaanse kaas

Ingrediënten vinaigrette

• 2 el basamicoazijn
• 2 el versgeperste sinaasappelsap
• 2 el extra vierge olijfolie
• Versgemalen peper

Bereiding

1. Mix de balsamicoazijn, vers geperste sinaasappelsap, extra vierge olijfolie en versgemalen peper tot een vinaigrette.
2. Verdeel de bloemkool in kleine roosjes. Kook of stoom de bloemkool beetgaar.
3. Schil en snijd de sinaasappel in schijfjes. Doe dit ook met de grapefruit.
4. Voeg de sla en bloemkool in een saladeschaall en hussel om.
5. Snijd de avocado in plakjes.
6. Verdeel de salade over twee borden. Leg de sinaasappel en grapefruit schijfjes mooi gewaaierd naast de salade.
7. Leg de avocado op de salade en garneer met gebroken walnoten en chiazaad.
8. Bestrooi met vers geraspte Parmezaanse kaas en besprenkel met de vinaigrette.

Eet smakelijk!

Lees meer recepten van Dokter Tamara. Vind het originele recept op haar website: Salade met bloemkool én sinaasappel.

Samen fietsen is leuk voor iedereen! Fietsmaatjes zorgt ervoor dat iedereen kan genieten van een fietstocht. In Nederland zijn er bijna 4000 mensen die met hulp van ruim 3500 vrijwilligers op een duofiets fietsen. Ontdek hier twee organisaties en vind jouw fietsmaatje.

Fietsmaatjes

Fietsmaatjes fietst met mensen die niet meer zelfstandig kunnen fietsen. Zij worden gekoppeld aan vrijwilligers die graag fietsen en willen helpen. Samen fietsen ze op een duofiets met elektrische ondersteuning. Sommige duo’s maken korte tochtjes door het dorp, terwijl anderen lange fietstochten maken. Het belangrijkste is het plezier, het contact en het samen buiten zijn. Iedereen fleurt ervan op: zowel de gasten als de vrijwilligers. 

De gasten van Fietsmaatjes hebben een beperking in bewegen, horen, zien, balans en/of cognitie (zoals dementie). De vrijwilligers zijn van alle leeftijden, houden van fietsen en maken graag contact. De lokale Fietsmaatjes organisatie zorgt altijd voor een goede match. Zo worden veel fietsmaatjes echte vrienden. 

Wil je meedoen? Kijk op de website of er een Fietsmaatje bij jou in de buurt is en meld je eenvoudig aan via de knop hieronder.

Fietsen alle jaren

In Gouda is er een soortgelijk project genaamd Fietsen alle jaren. Het verschil met Fietsmaatjes is dat de gast niet mee fietst. Fietsen Alle Jaren gebruikt een Azor-riksja en een Chat-riksja. Dit zijn speciale fietsen om samen op weg te gaan.

Samen met een familielid of begeleider ga je in een van de riksja naar plekken waar je vroeger hebt gewoond of gewerkt in de omgeving van Gouda. In een rustig tempo fietst de riksja naar de binnenstad, de wijk waar de gast heeft gewoond, of naar de Reeuwijkse Plassen of de Goudse Hout. In de riksja is het genieten van de omgeving en worden herinneringen gedeeld.

Nu al zin om te fietsen? Vraag hier je rit aan en ga samen op pad.

Heb je zin in iets lekkers met een verrassende draai op de bekende pizza? Probeer dan Dokter Tamara: Tortilla pizza met groenten. Deze pizza is niet alleen gezonder, maar ook makkelijk om te maken. Het gerecht combineert de knapperigheid van tortilla’s met de smaakvolle toppings van een  pizza.

Voorbereiding: 10 minuten | Kooktijd: 15 minuten | Gang: Lunch, diner | Calorieën: 600 kcal

Ingrediënten

Voor 2 personen

• 1 ui
• 250 gr champignons
• 3 tomaten
• 2 tl oregano
• Versgemalen peper
• 2 volkoren tortillas
• 125 gr mozzarella
• 30 gr geraspte Parmezaanse kaas
• Verse basilicum

Bereiding

1. Verwarm de oven voor op 220°C
2. Snijd de ui in ringen en de champignons toe en bak tot ze zacht zijn.
3. Fruit de ui in olijfolie tot glazig, voeg champignons toe en bak tot ze zacht zijn.
4. Snijd de tomaat in blokjes.
5. Voeg tomaten, oregano, en peper toe en bak het kort.
6. Verdeel het champignon-tomatenmengsel over de tortilla bodems. Beleg met mozzarella en Parmezaanse kaas.
7. Bak voor ongeveer 5 minuten tot de kaas gesmolten is. Garneer met verse basilicum.

Eet smakelijk!

Geïnteresseerd in meer vernieuwende gerechten zoals Tortilla pizza met groenten? Op de website van Dokter Tamara is er meer te vinden!

Als ritueelbegeleider helpt Bea van de Hoef families en nabestaanden bij het bedenken en uitvoeren van persoonlijke rituelen rondom het afscheid en de rouwperiode. ‘Het gaat erom dat zij op een goede manier afscheid nemen.’  

‘Een ritueel kan heel troostend zijn’

‘Een mooi ritueel rondom een overlijden kan heel troostend zijn’, zegt ritueelbegeleider Bea van der Hoef. ‘In mijn werk is het belangrijk dat ik aandachtig luister en vertaal wat mensen mij vertellen.’ Nu steeds minder mensen religieus zijn en er wel behoefte is aan betekenisgeving, wordt vaker een ritueelbegeleider ingeschakeld. Bea volgde een tweejarige opleiding Stervens- en Rouwbegeleiding en deed de post-HBO-opleiding Ritueel begeleiden. Vaak werkt ze samen met een uitvaartbegeleider, die de zakelijke dingen regelt terwijl Bea vooral sturing geeft aan de inhoud van de herdenking. 

Levensverhaal

Meestal stapt Bea na een overlijden voor het eerst bij een familie binnen om met hen de inhoud van de herdenking vorm te geven. Als ze in gesprek gaat met de nabestaanden, probeert ze zo veel mogelijk dierbaren van de overledenen erbij te betrekken. ‘De naaste familie, vrienden, maar ook broers en zussen want die hebben de langste relatie met de overledene. We bespreken van alles: wat de thema’s en ankermomenten waren in iemands leven, wat fijn en moeilijk was aan hem of haar, wat diegene nalaat en wat de nabestaanden van de overledene meenemen in hun leven.’ 

Soms komt Bea al vóór een overlijden bij een familie om vooruit te blikken op het afscheid. ‘Dan kan ik de woorden van degene die gaat sterven meenemen. Ook leg ik soms alvast iemands levensverhaal vast met soms een boodschap erin voor de nabestaanden, eventueel met een geluidsfragment.’ Ze besteedt ook aandacht aan de zogenaamde ‘rauwe randjes’. ‘Over de doden niets dan goeds’, daar gelooft ze niet zo in. ‘Als er in een familie nog iets uitgepraat moet worden, kan ik daarbij helpen door mensen in zachte bewoordingen met elkaar in gesprek te laten gaan. Zoiets kan heel helend en verbindend zijn.’ 

Troostend effect

Na het overlijden ontwerpt Bea samen met de nabestaanden een op maat gemaakte ceremonie die hen houvast geeft. Deze kan bestaan uit muziek, teksten, gedichten, rituelen en symbolen die belangrijk zijn voor de familie en de overledene. ‘Als de nabestaanden niet echt een idee hebben bij een ritueel dat past bij de overledene, zet ik hen weleens op het spoor. Als er geen ritueel is, is dat ook goed. Hoewel samen de kist naar binnen dragen of kaarsen aansteken al rituelen op zich zijn, maar misschien iets minder specifiek voor de overledene.’ 

Bea werkt graag met symboliek. Ze vertelt over het overlijden van een vader en opa die een enorme liefde had voor paarden en paardenbloemen. Die had hij overgebracht op zijn familie. Rondom zijn kist stonden vaasjes met paardenbloemen erin. En aan het einde van de dienst bliezen de familieleden de pluizenbolzaadjes van paardenbloemen uit over de kist. Daarbij gaven ze hem in gedachten goede wensen mee voor zijn laatste reis. Bea: ‘Je weet dat paardenbloemen voor deze mensen altijd een andere betekenis zullen houden. Dat is het troostende effect van zo’n ritueel.’ 

Een afscheid dat past bij iemands leven

Bea begeleidt ook de ceremonie tijdens de herdenking, die steeds minder in een kerk plaatsvindt, maar in een aula of bijvoorbeeld in een tuin of bij iemand thuis. Ze heet iedereen welkom. Tijdens de herdenking maakt ze bruggetjes naar het volgende muziekstuk, de spreker of de fotosessie zodat het afscheid een organisch geheel wordt, verbonden aan het thema. ‘Verder vertel ik soms iemands levensverhaal, als de familie dat te zwaar vindt. Ik vind het belangrijk om iets uit te lichten uit het leven van de overledene. Aan het einde van de ceremonie spreek ik een tekst uit waarin alles samenkomt: verdriet, pijn, troost en symboliek.’ 

De ene keer is haar rol groot, de andere keer klein. ‘Ik vind het belangrijk dat nabestaanden veel zelf doen, daar begeleid ik hen in. Het gaat erom dat zij op een goede manier afscheid nemen.’

Meer weten over de begeleiding van Bea? Klik dan op de knop hieronder.

Ron Maubach (66) ging in juni 2023 vanwege een arbeidsconflict vervroegd met pensioen. Kort daarna kreeg hij ernstige gezondheidsklachten. Hoe was het voor zijn vrouw Ada (63) dat het eerste jaar van zijn pensioen zo anders liep dan verwacht? 

Op zoek naar een nieuwe hobby

‘Ik gunde Ron zijn pensioen enorm’, vertelt Ada. ‘Hij heeft altijd heel hard gewerkt. Tegelijkertijd dacht ik ook wel: wat gaat hij dan doen? Hoe gaat hij zich vermaken? Eerst wilde hij een paar maanden in het buitenland gaan werken als verpleger. Ik heb altijd gezegd: als je dat wilt, moet je dat doen. Maar ik blijf hier. Ik had ook net een nieuwe baan die ik niet wilde opgeven. 

Dat hij besloot om motorrijlessen te nemen, vond ik heel spannend. Ik vind dat gevaarlijk, maar ik zie dat hij er enorm veel plezier in heeft. Dat hij echt iets voor zichzelf heeft gevonden, vind ik knap van hem. Maar ik ga niet achterop – zo avontuurlijk ben ik niet, haha! 

‘Zo zie je het pensioen van je man natuurlijk niet voor je’ 

Helemaal anders

Als Ron met pensioen gaat, is hij lekker thuis, dacht ik. Dan gaat hij plezier maken en kunnen we het thuis wat meer verdelen. Maar het liep helemaal anders. Vanwege het arbeidsconflict zat hij eerst helemaal niet lekker in zijn vel. Het is natuurlijk heel akelig als je zo lang ergens hebt gewerkt en er door een conflict uit gaat. Dat geeft gevoelens van onmacht, verdriet en boosheid. Zijn struggle vond ik lastig om te zien. Het was zijn gevoel en ik vond het moeilijk om hem daarmee te helpen. 

Daarna kreeg hij de hernia in zijn rug waardoor hij wekenlang nauwelijks iets kon doen. Ik wist ook niet zo goed wat ik moest verwachten. Gaat het vanzelf over? Blijft dit zo? Moet hij geopereerd worden? Hoe loopt dit af? Gelukkig werkte hij niet meer. Als je werkt, push je jezelf toch om weer snel aan het werk te gaan. Doordat hij nu echt rust kon nemen, ging het steeds iets beter en dat gaf vertrouwen voor de toekomst. 

Ik ben heel dankbaar dat zijn gezondheidsklachten niet levensbedreigend zijn, maar zo zie je het pensioen van je man natuurlijk niet voor je. Hij was afgelopen jaar meer aan huis gebonden dan daarvoor en er kwam eerder méér dan minder op mijn schouders terecht.   

Samen

Inmiddels kan Ron ook het een en ander doen in huis. De boodschappen of koken bijvoorbeeld. Heerlijk vind ik dat. Maar het moet nog wel een beetje groeien. Hij doet dingen anders dan ik. Daar moet ik erg aan wennen. Ik vind het niet makkelijk om iets wat ik 40 jaar op een bepaalde manier heb gedaan los te laten, haha! 

Maar ik geniet nog het meest van het feit dat ik niet meer in mijn eentje naar verjaardagen en feestjes hoef. Of dat ik alleen op de bank voetbal zit te kijken. Dat gebeurde door zijn onregelmatige diensten heel vaak, en ik vind het fantastisch dat we dat nu allemaal samen kunnen doen!’

In het Amadeushuis vonden deze bewoners een plek waar ze samen kunnen wonen én hun zelfstandigheid behouden. In dit verhaal vertellen zij over het leven in een woonomgeving voor mensen met dementie, waar vrijheid, acceptatie en samen oud worden centraal staan.

Samen blijven wonen was het belangrijkste

‘Ik woon met mijn vrouw in het Amadeushuis vanaf september 2023. Onze dochter heeft dit voor ons gevonden. Zij was op zoek naar iets waar wij samen konden “huizen”.’ 

‘Omdat we op deze plek met z’n tweeën konden blijven is onze keus direct hierop gevallen. Er waren niet veel andere plekken waar dat mogelijk was. Het grootste voordeel is dus dat je hier samen kunt wonen, maar dat je ook je zelfstandigheid kunt behouden. Natuurlijk zijn er regels en gedragsregels. Je hebt je aan te passen aan de mensen die hier wonen. Dat zijn er momenteel zo’n dertig. Wat ik jammer vind is dat sommige mensen zich niet altijd helemaal aanpassen zoals het wel bedoeld is. Dat is natuurlijk soms ook lastig, het is toch anders dan dat je gewoon nog thuis woont.’ 

‘Je moet mensen hun vrijheid niet ontnemen’ 

Men kijkt hier nergens van op

‘Ook wij hadden het heel goed en hebben in moeten leveren. Maar wij leven ernaar en hebben dat er voor over. Ik heb fijn contact met de andere bewoners, en kan met velen door een deur. Ik houd alleen niet van gemopper. Daar blijf ik uit de buurt. Ik voel hier vooral veel vrijheid en de mogelijkheid om samen oud te worden is een mooi vooruitzicht. We realiseren ons heel goed dat dat niet voor iedereen is weggelegd en we zijn er dankbaar voor. Nog een ander pluspunt is dat allerlei gedrag van mensen met dementie totaal geaccepteerd wordt er normaal is. Men kijkt hier nergens van op.’ 

Het zingen vind ik heel leuk

‘Doordat het een huis is voor mensen met dementie worden er ook andere diensten aangeboden, zoals het zingen. Het zingen, dat we elke week doen, vind ik heel erg leuk. Ik denk niet dat ik daar anders ook mee in aanraking was gekomen. Vooral het verschil in aangeboden muzieksoorten is waardevol. Wat betreft het open deurenbeleid, daar ben ik het mee eens. Laat een ‘tehuis’ geen gevangenis worden. De vrijheid moet je niet afnemen van de mensen die er wonen. Enige nadeel is inderdaad dat ze soms de weg kwijtraken en niet meer weten waar ze heen moeten. Maar dat enige nadeel weegt niet op tegen de voordelen. Het moet vooral zo blijven.’

Het Amadeushuis, ondersteuning voor mensen met dementie 

Het Amadeushuis is een kleinschalige woonomgeving voor ouderen met dementie, met muziek als centraal thema. Met verschillende locaties bieden zij ondersteuning in een huiselijke omgeving. Meer weten over het Amadeushuis? Klik dan op de knop hieronder.

In een hartverwarmend interview deelt Ton van Zweden (62) zijn verhaal als mantelzorger. Jarenlang was hij eigenaar van een bedrijf en werkte hij als bewindvoerder: “Het was heel dankbaar werk, maar tegelijkertijd ook enorm intensief.” Onder andere door de groeiende zorgbehoeften van zijn moeder, werd het tijd om zijn bedrijf te verkopen. De moeder van Ton heeft een officiële indicatie gekregen van dementie. Gelukkig woont ze dicht in de buurt, wat het gemakkelijker maakt om snel bij haar te zijn: “Op het moment dat er wat is en ik moet er echt naartoe, dan ben ik er zo.” Met een lach en een vleugje zorg neemt Ton dagelijks de rol van mantelzorger op zich. Hij omarmt de uitdagingen en koestert de bijzondere momenten met zijn moeder, terwijl hij vol positiviteit naar de toekomst kijkt, waarin haar geluk en welzijn centraal staan. 

“Je bent door je ouders opgevoed, en zij hebben aan jou liefde gegeven, die liefde geef ik nu terug.”   

Meer zorg nodig   

Ton vertelt hoe zijn moeder steeds meer dingen begon te vergeten. Hij merkte langzaamaan veranderingen in haar gedrag, wat hem uiteindelijk deed besluiten om een bezoek te brengen aan de huisarts. Hieruit kwam niet meteen een duidelijke diagnose, het werd afgedaan als ouderdom, maar Ton bleef het wel in de gaten houden: “Na de tweede afspraak is mijn moeder doorverwezen naar een geriater.” Na enige tijd was zijn moeder het ermee eens om een hersenscan te laten maken. De resultaten wezen uit dat er sprake was van dementie, een combinatie van Alzheimer en vasculaire dementie: “Mijn moeder is zich nog steeds bewust dat ze dingen vergeet, dat maakt deze vorm extra vervelend.”  

Waardevolle volgende stappen   

Na de diagnose van dementie kwam er een casemanager in beeld. Deze begeleider benadrukt bijvoorbeeld het belang om vooruit te denken, met het inzicht dat thuis blijven wonen mogelijk niet altijd een optie zal zijn. “In eerste instantie zag ze het als een bedreiging, maar toen zijn wij samen gaan kijken bij het Floriadehof.” Gelukkig was het bezoek aan het verzorgingshuis verrassend positief: “Na een tijdje ging ze ergens zitten, ze kreeg een kopje koffie, deed haar armen over elkaar en zei: ‘Het lijkt alsof ik hier al jaren woon’, dat was ontzettend mooi.” De opmerking van zijn moeder brengt een glimlach op Ton’s gezicht. Hij wil haar keuze respecteren en haar begeleiden, maar dringt het niet op zolang ze zich thuis nog goed voelt.    

Dankbaar voor de hulp    

Ton beschrijft met oprechte dankbaarheid de extra ondersteuning die zijn moeder nu ontvangt, onder andere dankzij de WLZ-indicatie. Drie keer per dag komen zorgverleners langs, niet alleen voor de nodige zorgtaken, maar ook om met haar te praten, te helpen bij het bereiden van maaltijden en het verstrekken van medicatie. Deze zorg aan huis brengt een geruststellende sfeer voor zijn moeder: “Mijn moeder is een echt mensen-mens, ze vindt het heerlijk om mensen over de vloer te hebben.” Daarnaast vertelt Ton met waardering over de onschatbare waarde van personenalarmering: “Het gebruik van personenalarmering geeft een extra stukje zekerheid, dat is superfijn.” De alarmknop, een reddingsboei in noodgevallen, heeft al meerdere malen goed geholpen: “De knop biedt direct hulp, en dat is een geruststellende wetenschap.” 

Mooie momenten koesteren     

Ondanks de uitdagingen van het mantelzorgen voor zijn moeder, blijft Ton positief. Hij gelooft dat een verhuizing naar een verzorgingshuis haar nieuwe energie kan brengen. Hij kijkt met warmte terug naar zijn opa, die enorm genoot van zijn tijd in een verzorgingshuis na het overlijden van zijn oma: “Hij heeft het daar heel erg naar zijn zin gehad.” Ton koestert de momenten die hij met zijn moeder deelt: “Ik probeer haar zo veel mogelijk in haar eigen waarde te houden.” Het besef dat zijn moeder altijd voor hem heeft gezorgd als kind, heeft Ton doen realiseren dat het nu zijn beurt is om voor haar te zorgen. Hij erkent dat het een uitdaging is, maar tegelijkertijd voelt het als een natuurlijke taak om er voor zijn moeder te zijn, ongeacht de moeilijkheden die het met zich meebrengt. 

Martin van Es (41) woont zijn hele leven lang al in Zoetermeer, reist samen met zijn vrouw de wereld af en heeft een drukke carrière in de IT-industrie. Naast een volgepland dagelijks leven heeft Martin een andere belangrijke rol. Als mantelzorger heeft hij de zorg op zich genomen voor de moeder van zijn beste jeugdvriend, een taak die zijn leven op een bijzondere manier heeft gevormd: “Het is gewoon ontzettend mooi om iemand zo te kunnen helpen.” 

Hoe nu verder?

Het verhaal begint met een diepgaande vriendschap die teruggaat naar de basisschool, waar Martin en zijn jeugdvriend samen in de klas zaten: “Na de afronding van zijn MBO studie vertrok mijn vriend gelijk naar het buitenland, daarna heb ik hem jaren niet gezien.” Ondanks het weinige contact bleven ze af en toe bellen, en als zijn vriend in Nederland was, kwam hij altijd even op bezoek. Op een dag kregen de ouders van zijn vriend een ernstig belletje: “Ze werden gebeld door de politie dat hij in Spanje was gevonden en dat hij was overleden.” Zijn ouders hadden het er bijzonder zwaar mee, en een jaar later overleed zijn vader. Dit verlies liet de moeder van zijn jeugdvriend alleen achter, zonder mensen om op terug te vallen: “Haar gezondheid verslechterde en ik merkte dat ze het niet alleen kon, hoe gaat dat nou als iemand verder niemand heeft?”  

Balans tussen werk en zorg

“In het begin was het moeilijk om balans te vinden.” zegt Martin, “Ik heb heel erg de neiging om snel dingen te willen regelen, waardoor ik andere dingen op pauze zet.” Martin schetst wat enorm heeft geholpen in deze periode: “Ik ben vanaf het begin heel transparant geweest naar mijn werkgever en klanten.” Gelukkig toonde zijn werk begrip vanaf het begin: “Ik heb het geluk dat mijn werkgever er nooit moeilijk over heeft gedaan, want ik werk gewoon veertig uur per week.” Na verloop van tijd merkte Martin dat er veel tijd in de zorg ging zitten: “Zij voelde zich zelfs bezwaard om mijn tijd in te nemen, en ik voelde het zelf op een gegeven moment ook wel.” Dit was het moment dat Martin hulp ging inschakelen.  

Waardevolle hulp

“Uiteindelijk zijn wij terechtgekomen bij InZet in Zoetermeer, zij hebben ons geholpen met het vinden van vrijwilligers.” Op dit moment was InZet bezig met een nieuw project, waarbij vrijwilligers worden gekoppeld aan mensen die zorg nodig hebben: “Ze gaan bijvoorbeeld mee naar een ziekenhuisbezoek naar de dokter, er komt een hoop verantwoordelijkheid kijken voor deze mensen.” Vol waardering laat Martin blijken wat een uitkomst de samenwerking is, de vrijwilligers zijn extreem flexibel en doen er alles aan om de kwaliteit van leven te verbeteren voor degene waar ze voor zorgen: “We functioneren echt als een team, dat is super fijn.” 

Positieve impact   

De inzet van de vrijwilligers draagt niet alleen bij aan het medische stukje van de zorg, maar ook aan het sociale aspect: “Het is mooi om te zien dat ze nu met veel mensen contact heeft, ze kan zo plezier uit het leven halen.” Jarenlang was ze wat verlegen en teruggetrokken wanneer er bezoek kwam: “Inmiddels is dit stukken beter geworden, ze durft nu zelfs met een van haar vrijwilligers koffie te drinken in de stad, iets wat ik jaren geleden nooit had durven dromen.” Martin vertelt dat hij merkt dat ze vreugde haalt uit de kleine dingen in het leven. Na een zware operatie vroeg hij waar ze het meest naar uitkeek na haar herstel, haar antwoord was hartverwarmend: “Ze vertelde dat ze eindelijk weer oog make-up ging opdoen, ze kon echt niet wachten!”  

De waarde van mantelzorg   

“Het is gewoon ontzettend mooi.” begint hij met een warme glimlach. Voor iemand zonder kinderen beschouwt Martin het zorgen voor de moeder van zijn jeugdvriend als een waardevolle bijdrage aan de maatschappij. De dankbaarheid voor de zorg wordt bij ieder bezoek weer duidelijk onderstreept: “Ze wilde mij graag wat geven, dus nu krijg ik elke keer als ik op bezoek kom, een stukje taart.” Dit eenvoudige gebaar symboliseert de dankbaarheid en versterkt de band tussen de twee op een betekenisvolle manier.  

Voor anderen in een vergelijkbare situatie heeft Martin een waardevol advies: “Begin met vragen te stellen aan professionals zoals de huisarts of de wijkverpleegkundige om te ontdekken of er hulpmiddelen en ondersteuning beschikbaar zijn, er is immers meer hulp beschikbaar dan je denkt.”   

Mantelzorg is niet altijd makkelijk. Vierstroom ondersteunt jou graag hierbij. Lees hier meer over Aanvullende of vervangende mantelzorg, betrouwbare hulp en gezelschap met Zorgmaatje aan Huis!

Deze pompoen lasagne is een goede keuze als je vegetarisch eet. Dokter Tamara: Pompoen lasagne zit vol groenten en zachte, romige ricotta. Een nieuwe en gezonde manier om eens iets anders met lasagne te maken.

Voorbereiding: 20 minuten | Kooktijd: 35 minuten | Gang: Diner | Calorieën: 552 kcal

Ingrediënten

Voor 2 personen

• 1 ui
• 20 gr kastanjechampignons
• 2 el olijfolie
• 2 teentjes knoflook, geperst
• 400 gr tomaten blokjes
• 10 gr Italiaanse kruidenmix
• Versgemalen peper
• 450 gr pompoen lasagnebladen (of dun gesneden pompoen)
• 160 gr spinazie
• 120 gr ricotta
• 2 el Parmezaanse kaas
• 50 gr ongezouten cashewnoten, gestampt

Bereiding

1. Snipper de ui en hak de champignons fijn. Gebruik hiervoor eventueel een keukenmachine. Verwarm een pan met olijfolie en fruit de ui en de geperste knoflook aan. Voeg de champignons en roerbak in ongeveer 3 minuten bijna gaar.
2. Voeg de tomatenblokjes en kruiden toe. Roer tot een warme saus en breng op smaak met versgemalen peper.
3. Verwarm de oven voor op 180 graden. Indien je de pompoen zelf gaat snijden, schil en snijd de pompoen in zo dun mogelijke plakken.
4. Verwarm de spinazie volgens de aanwijzing op de verpakking. Meng de spinazie en de ricotta in een kom tot een crème.
5. Schep een beetje van de saus in de lasagneschaal. Verspreid het met de achterkant van een lepel. Leg er enkele lasagnebladen overheen en besmeer ze met de ricotta crème. Herhaal dit tot de ingrediënten op zijn.
6. Bestrooi aan het eind met Parmezaanse kaas en bak in de oven voor 25 à 30 minuten gaar. Garneer met gestampte cashewnoten.

Eet smakelijk!

Meer recepten zoals Pompoen lasagne zijn te vinden op Dokter Tamara’s website.